Op 8 september in de vroege morgen opgestaan. Ontbijtje gemaakt en daarna op naar de Mt. Ventoux. Vanuit onze verblijfplaats via Malaucène omhoog. Onderweg, het was net iets voor 8 uur, kwamen we de eerste rijders al tegen. Zij waren om 6 uur in de morgen gestart en hadden er al 1 beklimming op zitten en daalden af om aan hun 2de beklimming te beginnen. Ongelooflijk wat een kanjers.
Eenmaal aan de top was het feest compleet. Wat een mensen die hun familie en vrienden stonden aan te moedigen. En wat en enthousiasme van iedereen en ook voor iedereen. Het leek wel 1 grote familie.
Elke rijder werd omhoog geschreeuwd. Zag je ze in de verte aankomen met het schuim op de bakkes, eenmaal binnen gehoor afstand leek het wel of ze vleugels kregen! Zo hard werden ze omhoog geschreeuwd. Eenmaal boven gekomen volgde dan de ontlading. Sommigen dansten van vreugde , weer andere werden enorm emotioneel. Maar niemand, nee niemand die daar iets van zei. Troost was er voor ieder die dat nodig had. Nu ik dit aan het schrijven ben krijg ik weer de tranen in mijn ogen. De emotie die ik daar heb meegekregen krijg je mee voor je leven. Ga het zelf maar ervaren of vraag het aan mensen die er ook waren op 8 september 2012. Wat ik gezien heb was bij de meeste rijders de eerste doorkomst op de top, kun je nagaan wat er met je gebeurt als je dit 2 of zelfs 3x meemaakt. Geweldig ook was de support die van de organisatie uit was geregeld. Men kon drinken en eten inslaan, repen, gelletjes etc. Er waren massage posten waar je heerlijk de spieren kon laten losmaken. Maar ook aan het ergste was gedacht. Artsen, verpleegkundigen, EHBO'ers en nog veel meer vrijwilligers. Allemaal kanjers, stuk voor stuk. En dat maakt Ventoux3 zo speciaal. Ik zeg, doe mee, al rijdt je maar 1x naar de top, of help mee als vrijwillger. Dit stukje bagage wat je daar mee krijgt pakken ze je nooit meer af.

Binnen kort meer op het vervolg van dit blog.

Wel zeg ik je, lezen is doneren, we doen het niet voor niks.
Eenmaal gedoneerd mag je net zoveel lezen als je wilt

2012, het jaar van het eerste Ventoux3 evenement. Ik wilde wat voor deze club betekenen. Zorgen dat ze meer bekendheid kregen en zo ook zorgen dat er meer middelen vrijkomen voor het goede doel. Al werkend daaraan ook de zin gekregen om mee te rijden. Ook vanuit Ventoux3 zei men dat: toe rijd mee, al is het maar 1x omhoog! Je moet weten dat ik tot die tijd hooguit een paar keer per jaar op de fiets zat om een boodschap in de buurt te doen. Verder sporte ik nul komma niks. Sterker nog, ik was en ben diabeet en hartpatiënt! Toch een fietsje gekocht. Een M.T.B. en ik ben gaan fietsen. Man wat een klus, maar ik deed het. De eerste keer 25 km, maar al vlug naar de 50, 75 en 100 km. Ik ging soms 3 en soms 4x in de week ff een rondje maken. Ik ging als een speer !
Sport keuring gedaan. Van het hart infarct van 7 jaar terug was niets meer terug te zien, mijn hart conditie was met bijna 200% vooruit gegaan. Mijn diabetes medicatie kon ik gaan afbouwen, heerlijk toch? Dan wordt het september. De maand van de waarheid. Op 4 september vertrokken we naar Dijon voor een overnachting. Onderweg al zweten en misselijk. In de nacht nog meer problemen met de maag etc. Ik zal je de stinkende verhalen niet vertellen. Afijn, de volgend door naar onze eind bestemming in de Vacluse, Vaisson la Romain. Een heerlijke bestemming maar ik was nog steeds zwak, ziek en misselijk. Er bleef geen voeding in. Een goede drie dagen heeft dat geduurd en dat heeft mij toen doen besluiten niet mee te fietsen. Te zwak om de berg op te gaan en je wilt jezelf en de organisatie niet in gevaar brengen. Nu hoor ik je zeggen: wat jammer, zoveel getraind en niet mee gefietst! Ik kan je wat vertellen. Wat ik daar boven heb mee gemaakt, want ik ben op DE dag wel met de auto omhoog gegaan, heeft mijn leven veranderd. Voor altijd. Wil je weten waarom? Hou dan dit blog in de gaten en ik zeg je, jij gaat dan ook mee in 2013!